Kijk, ik heb letters op mijn billen!

Vanmorgen was ik op schoolbezoek bij een klas vol kleuters. Met de tas van Bas. Samen gingen we op zoek naar letters. Die kom je namelijk overal tegen, zelfs op plaatsen waar je ze niet verwacht!

Als bij kleuters op bezoek ga, heb ik altijd mijn letterrok aan. Dat trekt meteen de aandacht.

Maar de kinderen weten vaak niet dat ze zelf ook letters op hun kleren hebben. Daarom gaan we zoeken. En… we vinden! Grote, stoere letters, midden op een shirt. Of sierlijke, gouden letters op een jurk. Letters, verstopt op labeltjes aan de binnenkant van een schoen of achter in een kraag… Het is een ware ontdekkingstocht. Bijna alle kinderen vinden wel een of meer letters. Slechts sommigen denken dat ze geen letters dragen die dag. Een beetje teleurgesteld zakken ze terug op hun kleuterstoeltje.

Na de letters op onze kleren gaan we verder met letters in de boeken. In de tas van Bas zitten er altijd wel een stapeltje. De kinderen luisteren en ‘lezen’ mee. Met volle aandacht. Na iedere bladzijde proberen ze te voorspellen wat er op de volgende bladzijde te zien en te lezen zal zijn. Maar dan…

Ineens staat een kleuter op. ‘Kijk, ik heb letters op mijn billen!’ Terwijl ze dit roept, gaan ze staan en draait zich om. Inderdaad! Op haar roze joggingbroek prijken een paar enorme letters. Nou ja zeg, die zaten wel heel goed verstopt! Ze loopt een rondje door de kring en iedereen kijkt vol verwondering naar die mooie, grote billenletters. Letters, soms zit je er zomaar bovenop…

We praten verder. Over Bas en Nina en Tobias. Over je hond uitlaten en koekjes delen. Over letters en tekeningen in  boeken. Een uur vliegt soms zomaar voorbij.

Grappig dat leerkrachten vaak denken dat ik kleuterjuf ben. Dat ben ik niet, al is mijn pabo-diploma ook geldig voor groep 1 en 2 van de basisschool. Een midden- of bovenbouwgroep heeft altijd mijn voorkeur gehad. En toch… ik vind het bezig zijn met ontluikende geletterdheid echt fantastisch! Waarom ik dan toch geen kleuterjuf geworden ben? Ach, nodig me een keer uit om een werkles (lees: knutselles) te geven, en je weet meteen waarom…

Ach, iedereen heeft zo z’n kwaliteiten. Die van mij liggen meer op het gebied van letters dan op het gebied van scharen, prikpennen en andere gevaarvolle attributen, geloof ik. Op motorische vaardigheden en vermogen tot ruimtelijke oriëntatie heb ik helaas nooit tienen gehaald. Maar op een uitnodiging van een kleuterjuf (of meester) om in de klas iets te komen vertellen over letters, boeken en verhalen zeg ik geen nee. Het kost energie, maar het levert veelal nog meer energie op. Dus… nu weer snel aan de slag met een kleuterverhaal. Heb ik tenminste voorlopig weer een reden om bij hen langs te komen. Wie weet… tot ziens!