IJsberenfeest

Gisteren werd mijn nieuwe boek ‘IJsbeer bedreigd’ gepresenteerd. Nog nooit werd de geboorte van mijn boek door zoveel mensen-kinderen gevierd. Het begon met een telefoontje van de uitgever. ‘Heb je op 2 oktober iets staan?’ Ik, met de agenda onder mijn neus: ‘Nee?’  ‘Oké, nu wel dus.’ O. En toen hoorde ik welke plannen er waren gesmeed door de uitgever en de directie van de basisschool waarop ik nog twee dagen in de week werkzaam ben. ‘Wij dachten… het boek komt uit vlak voor dierendag en dat wordt op jullie school gevierd. Het leek ons leuk om op die dag jouw nieuwe Zookids boek, dat toch helemaal aansluit bij dit thema, te presenteren.’

ijsbeer bedreigd doornveld

Een paar weken later hoorde ik meer over de invulling. De pas geïnstalleerde burgemeester was uitgenodigd. En een vertegenwoordiger van de plaatselijke bibliotheek. En iemand van de regionale krant. En ook maar meteen van een landelijke…  Er stond een levensgrote foto van mij, pontificaal op de voorkant van het plaatselijke nieuwskrantje.  ‘Zie je het nog zitten?’ vroeg één van mijn collega’s. Tja…

Het werd een feest. En ik heb zó genoten… Waarvan? Van alles, maar het meest van de kinderen. Allereerst de heerlijke spanning vooraf: ‘Nog één nachtje slapen, juf….’ Het samen versieren van de hal met safarivlaggetjes en ballonnen. Toen de dag zelf. Hun gezichten toen ze begrepen dat die grote doos met Zookids gebakjes nu eens een keer niet voor de meesters en juffen bestemd was (die kregen er achteraf ook nog wel een, hoor), maar voor hen!

zookids gebakjes

De manier waarop ze reageerden tijdens de presentatie. Hoe ze keken naar de burgemeester en diens indrukwekkende ambtsketen. Hoe de hele school hartelijk applaudiseerde voor de leerlingen die lezen best moeilijk vinden en daarom extra veel oefenen (en ook een exemplaar overhandigd kregen voor in de RT bibliotheek)

overhandiging aan burgemeester

En na de presentatie de komst van de (huis) dieren op het zonovergoten schoolplein. Lees- en prentotheekmoeders zorgden voor koffie, de boekhandelaar stond tevreden achter zijn kraam, en ik wandelde ontspannen tussen mens en dier. Af en toe kwam er een kind naar me toe, met een pakje. ‘Ju-uf, mama heeft ‘Onrust bij de olifanten’ gekocht! of ‘Ik heb de nieuwste!’ Een ander kind vroeg: ‘Kunt u echt Chinees, juf?’ De uitgever had namelijk net verteld dat de door mij geschreven Bas-boekjes ook in China verkocht zouden gaan worden. Ik denk dat de leerling toch een beetje teleurgesteld was toen ik de vraag met ‘nee’ moest beantwoorden.

12112029_1110331435646240_6448838196310837059_n[1]

Het feest ging door de dag erna. ‘s Morgens een voorleessessie in de plaatselijke bibliotheek. Een gezellig groepje kinderen kwam opdagen. Ik las voor en daarna konden ze de ijsberenspeurtocht lopen door de bieb. Het was geweldig om te zien hoe twee van ‘mijn’ leeskinderen zich samen bogen over de ijsberenvragen. Ze wisten al veel, want ze waren bij de presentatie geweest. Zo trots op hun goede antwoorden… En de juf in mij kan daar dan zó van genieten…

‘Leest u vanmiddag weer hoofdstuk 1 voor?’ vroeg een jongen, ‘want dan ga ik naar de boekhandel.’ ‘Als jij komt,’ zei ik, ‘dan lees ik hoofdstuk 2.’ En hij was er! Nee, moeder wilde niet nog een keer heen en weer rijden (ze woonden nogal veraf), maar hij had oma wel zover weten te krijgen. En oma kocht nog een boek ook!

In de boekhandel was het ook gezellig. Nee, de opkomst was niet heel groot, maar de kinderen die kwamen, waren dubbel enthousiast. Ik bedoel, je hebt er wel echt iets voor over als je naar een boekhandel komt, terwijl het misschien wel de laatste warme zaterdag van het jaar is! Ik las weer voor, heb een ijsberenlimerick aangeleerd, kinderen konden op de foto met de enorme knuffelijsbeer en ik heb gesigneerd. (en ik mocht ook op de foto)

signeren boekhandel de haan

En nu zit de schrijfster op de bank. En is ze warempel alweer aan het schrijven. Een blogje. En volgende week weer aan Zookids deel 7. Want dat heb ik beloofd aan de kids. Niet dat ik dat erg vind, hoor. Schrijven is het mooiste wat er is. Nou ja, en juf zijn dan.