Buchmesse

Op mijn ‘o-wat-zou-ik-daar-nog-graag-eens-heengaan-lijstje’ staan verschillende dingen en één van die dingen was dus de Buchmesse. Toen de uitgeverij aankondigde er dit jaar een auteursreisje naar Frankfurt zou komen, schreef ik me dan ook meteen in. ‘Zo’n enorme beurs, lijkt je dat echt wel leuk?’ vroeg een vriendin.  ‘Een boekenbeurs is voor mij hetzelfde als een stoffenspektafel voor jou,’ antwoordde ik. Ze knikte, ze begreep het. ‘Maar,’ voegde ze eraan toe, ‘daar ben ik meestal ook sneller weg dan ik van plan was, omdat ik dan door de bomen het bos niet meer zie.’                Bomen of bos, niemand bracht mij van de wijs: ik zou gaan.

Afbeeldingsresultaat voor buchmesse frankfurt

Zeker, het zou enorm zijn, ik was gewaarschuwd. ‘Laat je niet imponeren, maar laat je vooral inspireren,’ adviseerde een van onze reisleiders op de heenweg, nadat hij had gesproken over pendelbusjes, hallen, verdiepingen en lange roltrappen. Na twee keer tassencontrole mochten we naar binnen.                                                                                         Een gewaarschuwd mens telt voor twee. Ik had verwacht dat je over de koppen kon lopen, hetgeen toch wel mee bleek te vallen. Maar het aantal vierkante meters… en het aantal boeken daarop…        

Afbeeldingsresultaat voor buchmesse frankfurt

Ik voelde me als een kind in de snoepwinkel. Als Sjakie in de chocoladefabriek. Zoveel verhalen in zoveel talen… Zoveel prachtigs… Zeker, ook als ik vroeger in de snoepwinkel was, sloeg ik sommige bakken zonder veel moeite over. Te zuur, te zout, soms was het mijn smaak gewoon niet. Dat geldt voor boeken ook. Maar dan nog bleef er genoeg over om van te smullen.

Uiteraard verbleven we ook een tijdje in de stand van Jongbloed/Ark Media. Bijzonder om ‘mijn’ kinderbijbel daar op een van de planken te zien staan, en een drietal Aziatische mensen geïnteresseerd door ‘mijn’ Bas-boekjes te zien bladeren. (of die interesse werkelijk tot een zakelijke transactie heeft geleid moet ik trouwens nog navragen)

Eén dag Buchmesse is niet genoeg om alles te zien, wel om de sfeer te proeven. Het is een zoeken naar woorden om die weer te geven. Overweldigend.   Om weer te ‘ontprikkelen’ ben ik die dag erop naar het bos gegaan. Om door het bos weer de bomen te zien. Gewoon stilstaan en kijken naar de gouden blaadjes die langzaam naar beneden komen dwarrelen. Word je vanzelf weer rustig van.

 

                                                                                        Afbeeldingsresultaat voor herfstbos vallende bladeren                                                                                                                      

Nu loop je als schrijver het risico om naast geïnspireerd ook moedeloos van zo’n enorme beurs te worden. De gedachte kan je bekruipen: Wat heb jij nog toe te voegen? Is niet alles al verteld? Daar denk je over na. En het antwoord? Nee. Blijkbaar toch niet. De wereld is immers vol verhalen en iedere schrijver vertelt het verhaal op zijn of haar unieke wijze. En daarom… is het vandaag weer ‘gewoon’ schrijfdag. Hoera!